จุดเปลี่ยน

            สวัสดีค่ะท่านผู้อ่านทุกท่าน สบายดีกันไหมคะ เปิดเทอมแล้วเป็นอย่างไรกันบ้าง ทำงานกันทันหรือเปล่า หวังว่าทุกคนคงจัดสรรเวลากันได้ดีนะคะ ถ้าคนไหนมีเวลาว่าง ก็อยากเชิญชวนให้เพื่อนๆ หันมาอ่านหนังสือกัน เพราะว่าการอ่านนั้นไม่ได้น่าเบื่ออย่างที่คิด นอกจากจะได้ความรู้ ความบันเทิงแล้ว ยังเป็นการฝึกสมาธิของเราไปในตัวด้วยนะคะ

            ตั้งแต่จำความได้ผู้เขียนก็รู้ตัวแล้วว่าตัวเองเป็นคนที่ไม่ชอบอ่านหนังสือเอามากๆ มือจับหนังสือปั๊บเหมือนกรอกยานอนหลับเข้าปากปุ๊บ อย่าว่าแต่หนังสือเรียนเลยค่ะ แค่ขนาดหนังสือนิยายผู้เขียนยังไม่ชอบอ่านเลย แต่มาวันหนึ่งพี่ชายของผู้เขียนก็ได้ยื่นหนังสือเล่มหนึ่งมาให้

            สมุดปกดำกับใบไม้สีแดง ของวินทร์ เลียววาริณ หนังสือเล่นนี้เป็นจุดพลิกผันสำหรับผู้เขียนเลยก็ว่าได้ เพราะหลังจากที่ได้อ่านหนังสือเล่มนี้ มันทำให้ดิฉันสนุกกับการอ่านอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน จำได้เลยว่าตอนที่ได้อ่านนั้นไม่ยอมทำอย่างอื่นเลยจนกว่าจะได้อ่านมันจนจบ เพราะว่าสำนวนการแต่งนั้นมีความแปลกใหม่ มีการใช้ภาษาที่เข้าใจง่ายแต่ไม่วิบัติ เนื้อเรื่องก็ดำเนินไปอย่างสนุกสนานทำให้เห็นได้ภาพชัดเจน และที่สำคัญเราไม่สามารถเดาได้เลยว่าตอนจบจะเป็นอย่างไร อ่านไปเหมือนได้ผจญภัยไปด้วย ยกตัวอย่างเช่น ตอน "หนี" แพนเป็นนักโทษแหกคุก ที่หนีหัวซุกหัวซุนเข้าไปในป่า เขาวิ่งอย่างไม่คิดชีวิต หลบหลังโขดหิน กระโดดเข้าพุ่มไม้ ตะเกียกตะกายเอาตัวรอด สู้รบหลบหนีจนจนมุม แต่แพนกลับไม่โดนจับ เพราะความจริง แพนคือพัศดีที่แค่อยากลองเป็นนักโทษ

           

            ผู้เขียนกล้าพูดเลยว่า หนังสือเล่มนี้เป็นเรื่องสั้นแนวหักมุมที่ดีที่สุดเรื่องหนึ่ง และหลังจากการอ่านหนังสือเล่มนี้มันก็ทำให้ดิฉันตามอ่านหนังสือของวินทร์ เลียววาริณแทบทุกเล่ม

           

            ทุกคนก็ได้รู้แล้วว่าหนังสือที่ผู้เขียนชื่นชอบนั้นเป็นแบบไหน แล้วเพื่อนๆ หละคะ มีหนังสือในดวงใจกันหรือเปล่า? ถ้ามีก็อยากให้เพื่อนๆ ลองเอามาแบ่งปันกันบ้างนะคะ :)